خانههای امروزی با سرعت زیادی در حال تغییر و هوشمندتر شدن هستند. دیگر تنها داشتن وسایل برقی یا اینترنت کافی نیست؛ بلکه حالا میتوان با یک لمس روی گوشی یا حتی با فرمان صوتی، چراغها، وسایل گرمایشی و سرمایشی، دوربینها و حتی پردهها را کنترل کرد. اینجاست که مفهوم خانه هوشمند (smart home) شکل میگیرد. خانه هوشمند به معنای استفاده از فناوری برای ایجاد راحتی بیشتر، صرفهجویی در مصرف انرژی، افزایش امنیت و بهبود کیفیت زندگی است.
تقریباً همه ما به نوعی با هوشمندسازی در زندگی روزمره سروکار داشتهایم؛ از ساعتهای زنگدار گرفته تا تایمر اجاق گاز یا ریموت کنترل تلویزیون. اما وقتی صحبت از خانه هوشمند میشود، منظور چیزی فراتر از اینهاست.
در خانه هوشمند، وسایلی مانند کلیدها، لامپها، سیستمهای سرمایشی و گرمایشی، دوربینها و حتی پردهها میتوانند از راه دور و به کمک اینترنت یا پیامک، کنترل یا برنامهریزی شوند. این یعنی کاربر میتواند تنها با گوشی موبایل یا حتی فرمان صوتی، همه بخشهای خانه را مدیریت کند.
در ادامه، به چند نمونه از کاربردهای خانه هوشمند میپردازیم تا بهتر با مزایای آن آشنا شوید.
بنابراین ساختمان هوشمند را نباید بصورت یک کالای لوکس نگاه کرد بلکه یک سیستم بسیار کارا و مفید است که در کنار تمامی ویژگی های امنیتی و کنترلی رفاه را نیز به همراه می آورد.
خانه هوشمند از مجموعهای از تجهیزات و سیستمها تشکیل شده است که با هم کار میکنند تا راحتی، امنیت و بهرهوری بیشتری را برای ساکنین فراهم کنند. برخی از مهمترین تجهیزات خانه هوشمند عبارتاند از:
تمام این تجهیزات میتوانند مانند یک خدمتکار منظم، دقیق و همیشه آماده، در خدمت ساکنین خانه باشند و نیازهای آنها را به بهترین شکل برطرف کنند.
خانه هوشمند با ارائه امکانات پیشرفته و خودکار، راحتی و کنترل بیسابقهای را برای ساکنین فراهم میکند. از طریق گوشی هوشمند یا دستیار صوتی میتوان تمام وسایل خانه، از روشنایی و دما گرفته تا سیستمهای امنیتی و صوتی، را بهسادگی مدیریت کرد. این سیستمها با مصرف بهینه انرژی، هزینههای برق و گرمایش را کاهش میدهند و با مانیتورینگ لحظهای وضعیت خانه، امنیت و آسایش ساکنین را افزایش میدهند. همچنین، توانایی شخصیسازی سناریوهای مختلف برای ورود و خروج از خانه، فعالیتهای روزانه و تفریح، زندگی روزمره را هوشمند، راحت و کارآمدتر میکند.
با وجود مزایای فراوان، خانه هوشمند معایبی هم دارد که نباید نادیده گرفته شوند. هزینه اولیه نصب و راهاندازی تجهیزات هوشمند معمولاً بالاست و برای هر خانهای مقرون بهصرفه نیست.
برای اینکه یک خانه هوشمند به خوبی کار کند، بخشهای مختلفی باید در کنار هم قرار بگیرند و مجموعهای هماهنگ را تشکیل دهند. مهمترین این بخشها عبارتند از:
Wi-Fi : رایجترین پروتکل بیسیم، مناسب برای دستگاههایی که نیاز به سرعت بالا دارند.
Zigbee و Z-Wave: پروتکلهای کممصرف و امن برای سنسورها و دستگاههایی که به انرژی کمی نیاز دارند.
Bluetooth : مناسب برای کنترلهای محلی و کوتاهبرد، مانند اتصال گوشی به تجهیزات خانه.
عملگرها در سیستم هوشمند معمولاً شامل رلهها، دیمرها و فرمانهای برنامه نویسی هستند که با کمک موتورها، شیرهای برقی و بردهای الکترونیکی وظایف مختلف را انجام میدهند.
به این ترتیب، وقتی این پنج بخش کنار هم قرار بگیرند (کنترلکننده مرکزی + پروتکل ارتباطی + سنسورها + عملگرها + رابط کاربری)، یک خانه هوشمند کامل و یکپارچه شکل میگیرد.
خانههای هوشمند نسل بعدی با استفاده از هوش مصنوعی، میتوانند رفتار ساکنین را یاد بگیرند و نیازهای آنها را پیشبینی کنند.
مثلاً:
خانهای که با شما نفس میکشد
